خب، از خداحافظی های طولانی بیزارم هرچند که چند روز قبل بسیار نوشتم، از کادوهایی که هفته پیش در آتش سوزاندم تا کمتر چشمم به عناصر یادآور گذشته بخورد تا قدردانی از دوستان دور و نزدیکی که همه این ماهها ادامه مطلب

نیاز داشتم با کسی حرف بزنم، نه از روی تنهایی و نه برای دردودل، بلکه بخاطر آن حس به اشتراک گذاشتن راز یا حقیقتی شگفت انگیز که چشمان انسان را براق و کلمات را به صف میکند؛ مانند آن شب که سقوط هواپیمایی ادامه مطلب

از قطار پیاده شدم، مثل دفعات قبل هیچکس در این ایستگاه لعنتی در انتظارم نبود. داشتم در خیابانی که اسم آن را نمیدانستم، در محلهای که نام آن را میدانستم ولی فراموش کردهام، پرسه میزدم. نیمهی روز بودادامه مطلب

یک سال گذشت؛ حال دل ما خوب نشد که هیچ، متهم هم شدیم و سلسله تقصیرات هم همه بر گردن ما افتاد...شاید هم واقعا مقصر من هستم، خودت قضاوت کن...خاطرم هست مدت ها پیش از آنکه هر اتفاقی افتاده باشد، شبی به مونادامه مطلب

بعد شیش سال گوشی مادر مرده رو عوض کردم.

تقریبا چیزی از حقوقم نموند دیگه. زیبا نیست؟

کم کم دارم جمع و جور میکنم؛ بزودی اینجا رو تخته میکنم.

قبیله وحشی بعد بیش از یک سال بالاخره تصمیم گیری کرد و رای خودشو صادر کرد: ایسو رو واسه همیشه دفنش میکنیم.

شاید تو وب دیگه ای با اسم خودم بنویسم و آدرسش رو اینجا میزارم.

فعلا خداحافظی نمیکنم ولی اما خب...

مدارک را تحویل داد، فرم ها را امضا کرد و انگشت نگاری هم انجام شد. کارمند دفتر زنی بود با حدود سنی سی سال و تنها کلمه ای که به ذهن ایسو میرسید تا او توصیف کند، واژه شسته رفته ی "خنگ" بود. نه اینکه در عادامه مطلب

در تاریکی خنک واپسین شب های تابستان، صدای قطار از اعماق دوردست سیاهی به مرموزترین حالت ممکن شنیده میشد. کنار نیمکت، حوضچه ای از استفراغ درست کرده بود و نور سیگار، زخم های روی مفاصل انگشتانش را نمایان میکرد. خیره شده بود به گندی که بالا آورده بود و بلند بلند میخندید؛

کارل: ایسو؟ داداش ردیفی؟ چرا اینهمه آب بالا آوردی؟

علیرضا: این چرا انقدر آب خورده؟ کِی خورد اصن؟

ایسو: گفتی تو ماشین آب داری؟

گفتم بیا تا دلم سر نرفته است، درآغوشش بگیر؛ خندید و رفت. گفتم بی تو بسیار میگِریم، سنگ روی سنگم بند نمیشود، و دریای دلم آبستن موج های بیقراریست؛ اصلا خودت بیا و ببین که چطور تمام وجودم ابری شده و خادامه مطلب

روی رگ های بریدهی دیروزم، نبض پاییز را حس میکنم. این باران هم دست از سر دل ما بر نمیدارد. سه روز است که چون کودکی لجوج خود را به در و دیوار و سقف خانه دلمان میساید. آخر سر امروز کار به دستم داد و خادامه مطلب

با صدای زنگ ساعت، چشم های نیمه باز و تاریکی ساعت شش صبح روز خود را شروع کرد. مسواک فلسفه درد و خون را در دهانش میجنبانید. کسی در خانه نبود. گرسنه و خواب آلود زیر بارانِ بیمحل، با کولهاش بیرون زد. مادامه مطلب

- میشه یبار دیگه ببینمت؟ برای آخرین بار، فقط واسه خداحافظی...
- نه! ما دیگه حرفی با هم نداریم که بزنیم. دلیلی نداره که بخوام ببینمت.

"چقدر احمق بودم! "
#فلش_بک
#التماس
#تحقیر

از تو با باد گفتم

طوفان ها درگرفت

از تو با خورشید گفتم
شعله ها از سر گرفت

وصف حالم در نبودت
گفتمی با آسمان

ابر آمد، باد چون تاخت
سیلی از باران گرفت

بر بیابان سر نهادم
از غمت هر نیمه شب

سرّ دل با سنگ گفتم
سنگ هم آتش گرفت

برادرا توجه داشته باشید، اگه تو دانشگاه یا محل کار و امثالهم آدم مطرحی هستید، هروقت دختری ابراز علاقه کرد بهتون و گفت دوسِت دارم، حتما ازش بپرسید "تا ساعت چند؟"

بپرسید که انشاالله دچار سوءتفاهم نشید.

پ.ن: این یکی هم به دامن طبیعت برگردوندم؛ بیمار بعدی لطفا!

میدونین چقدر زشته از لفظ "کودکان سرطانی" استفاده میکنیم؟ بچه اینو بشنوه که میشنوه روحیهش نابود میشه. خداروشکر با همون شونزده مطلب، سایتم به صفحه دوم گوگل رسید این هفته. یه ایدهای به ذهنم رسید، اول گادامه مطلب